Kursy językowe Poznań
Kursy Poznań
Znajdujesz się w: Porto Alegre  »  Cantinho musical  »  Pablo Milanés

Pablo Milanés

  Pablo Milanés (ur. 24.02.1943 r., Bayamo, Kuba) to jeden z najbardziej znanych i nadal aktywnych muzyków, kompozytorów i gitarzystów kubańskich, jak również jeden z twórców ruchu Nueva Trova Cubana, który narodził się na Kubie na przełomie lat 60 –tych i 70-tych.

  We wczesnej twórczości Pablo Milanés  widać silne wpływy tradycyjnej muzyki kubańskiej oraz feeling (pol. uczucia). Feeling to styl muzyczny, który na Kubie został zapoczątkowany  w latach czterdziestych i zakładał nowe podejście do interpretacji piosenek, gdzie uczucia wyznaczały sposób ich wykonania. W stylu tym mocno zaznaczały się wpływy muzyczne piosenki romantycznej i jazzu ze Stanów Zjednoczonych. Stylowi feeling towarzyszył akompaniament gitary, w stylu dawnych pieśniarzy (trubadurów), jednak był on wzbogacony dżwiękami jazzowymi.

   W 1965 r. Pablo Milanés publikuje utwór Mis 22 años, uznany przez wiele osób za element łączący styl feeling i Nueva Trova Cubana, który stał się prekursorem późniejszej muzyki kubańskiej. W swoich, coraz liczniej tworzonych, piosenkach porusza temat miłości jak również sprawy społeczne i polityczne.
  We wczesnej młodości aż do 1966 r. współpracował z zespołem Los Bucaneros. W dwa lata później po raz pierwszy wystąpił wspólnie z Silvio Rodriguez podczas koncertu w Hawanie w Casa de las Américas. Ich występ był zapowiedzią tego, co  4 lata później stało się popularnym ruchem muzycznym Nueva Trova. W tym okresie Casa de las Américas skupiała elitę kulturalną i muzyczną również z innych krajów Ameryki,  artystów których łączyła wspólna troska o sytuację społeczną. Tam właśnie Pablo Milanés nawiązał bliższe znajomości z wieloma muzykami. Wśród artystów, którzy tam działali należy wymienić m.in.: Violeta Parra, Mercedes Sosa, Daniel Viglietti, Chico Buarque, Vinicius de Moraes, Milton Nascimiento, Victor Jara.

  Spośród wielu sukcesów muzycznych Pablo Milanés koniecznie trzeba wymienić takie utwory jak: Yo no te pido, Los años mozos, Cuba va, Hoy la vi, Yolanda, No me pidas, Los caminos, Pobre del cantor, Hombre que vas creciendo, Yo pisaré las calles nuevamente.
Niezwykle istotnym albumem w życiu artysty był wydany w 1985 r, album “Querido Pablo”, nagrany z udziałem niektórych jego przyjaciół, miedzy innymi z Victorem Manuel,  Aną Belén, Chico Buarque, Luisem Eduardo Aute i Mercedes Sosa. Niecałe 20 lat póżniej jego przyjaciele jak również artyści z kręgu muzyki pop, m.in. Fher z grupy Mana,  zebrali się ponownie, aby nagrać kolejną płytę z piosenkami napisanymi i skomponowanymi przez Pablo Milanés. Płyta nosi tytuł “Pablo Querido”.

  Artysta znany jest również ze swych poglądów politycznych. Zawsze aktywny, uczestniczący w akcjach społecznych, a krytycznie podchodzący do błędów, które według jego oceny, zostały popełnione podczas Rewolucji Kubańskiej. Mimo tej krytyki zawsze bronił idei Rewolucji.

 

       Años

  El tiempo pasa,
  nos vamos poniendo viejos
  y el amor no lo reflejo, como ayer.
  En cada conversación,
  cada beso, cada abrazo,
  se impone siempre un pedazo de razón.

  Pasan los años,
  y cómo cambia lo que yo siento;
  lo que ayer era amor
  se va volviendo otro sentimiento.
  Porque años atrás
  tomar tu mano, robarte un beso,
  sin forzar un momento
  formaban parte de una verdad.

  El tiempo pasa,
  nos vamos poniendo viejos
  y el amor no lo reflejo, como ayer.
  En cada conversación,
  cada beso, cada abrazo,
  se impone siempre un pedazo de temor.

  Vamos viviendo,
  viendo las horas, que van muriendo,
  las viejas discusiones se van perdiendo
  entre las razones.
  A todo dices que sí,
  a nada digo que no,
  para poder construir la tremenda armonía,
  que pone viejos, los corazones.

  El tiempo pasa,
  nos vamos poniendo viejos
  y el amor no lo reflejo, como ayer.
  En cada conversación,
  cada beso, cada abrazo,
  se impone siempre un pedazo de razón.

 

 

 

 Yolanda


Esto no puede ser no mas que una cancion
Quisiera fuera una declaracion de amor
Romantica sin reparar en formas tales
Que ponga freno a lo que siento ahora a raudales
Te amo
Te amo
Eternamente te amo
Si me faltaras no voy a morirme
Si he de morir quiero que sea contigo
Mi soledad se siente acompañada
Por eso a veces se que necesito
Tu mano
Tu mano
Eternamente tu mano
Cuando te vi sabia que era cierto
Este temor de hallarme descubierto
Tu me desnudas con siete razones
Me abres el pecho siempre que me colmas
De amores
De amores
Eternamente de amores
Si alguna vez me siento derrotado
Renuncio a ver el sol cada mañana
Rezando el credo que me has enseñado
Miro tu cara y digo en la ventana
Yolanda
Yolanda
Eternamente Yolanda
Yolanda
Eternamente Yolanda
Eternamente Yolanda


 

 

    Yo no te pido

  Yo no te pido que me bajes
  una estrella azul,
  sólo te pido que mi espacio
  llenes con tu luz.
  Yo no te pido que me firmes
  diez papeles grises para amar,
  sólo te pido que tú quieras
  las palomas que suelo mirar.

  De lo pasado no lo voy a negar,
  el futuro algún día llegará
  y del presente, qué me importa la gente
  si es que siempre van a hablar.

  Sigue llenando este minuto
  de razones para respirar;
  no me complazcas, no te niegues,
  no hables por hablar.

  Yo no te pido que me bajes...